12.12.2010

odesiya


(alang sa among iring nga si joaquin)

dong,

talawan, talawan
kaayo ang kalibotan!
modagan, modagan siya...
paspas kaayo
apan mobalik ra
sa iyang agi.
sundan siya sa buwan,
tuyok-tuyokan
apan pasagdaan ra niya.
di niya kasab-an!
molibot lamang siya
sa adlaw—way planong
motipas sa iyang
naandang ruta.
apan, sama sa naandan,
usa ka tuig gayod
ang iyang igahin
sa usa ka libot
pagtuyok sa adlaw.
pasagdaan lang sad niya
nga tuyok-tuyokan
siya sa buwan—tres sentos
saysentay singko ka tuyok
sa usa niya ka panaw
libot sa adlaw.

dako kong pagtuo
nga nalipong na siya, dong,
nagbarag-barag nag subay
sa iyang naandang panaw.
apan, unsay kalainan
nimo sa kalibotan,
dong?

imong higala,
nicko

p.s.
gibunalan ko na
si taz, huwaton ka
namo unyang alas siyete
andamon namo
imong pagkaon—
dagan, dagan na
kay nakit-an
ka nang taz,
gukdon na sad ka niya:
naanad na man god na siya
nga alas diyes ka mokaon.
ug di pod na siya
mopatuog bunal,
mobalik ra gihapon
sa pagpanggukod nimo.

--PIERO ALDAYA
Carcar, Sugbo